Rödd Mariu Linu

Sérhver fjölskylda hefur bæði lært og kennt ýmislegt. Ef ég ætti að velja einn lærdóm sem ég hef dregið og vil miðla áfram, myndi ég segja að mat megi aldrei sóa. Móðir mín var frábær fyrirmynd að þessu leyti. Þetta er áminning sem kemur beint frá árunum eftir stríð, erfiðum tíma þegar allt var fallegt og dýrmætt. Lærdómur sem ilmar af ristuðum börk af osti, eins og tíðkast í Lagosanto, litlum bæ í Ferrara-héraði.

Á hverju sumri söfnuðumst við saman heima hjá Liberu ömmu. Það var dásamlegt að hittast, því við fengum ekki mörg tækifæri til að sjá hvert annað á öðrum tímum ársins. Við sátum öll í kringum arininn og grilluðum börk af osti og maískólfa. Ég man eftir því þegar amma skipti kólfunum á milli okkar barnanna á meðan hún sagði okkur frá þessari hefð sem hefur lifað áfram frá stríðsárunum. Faðir minn og bræður hans voru litlir þá, það var ómögulegt að fara út á kvöldin og ekkert sjónvarp var til staðar. Þannig hafði amma mín, rétt eins og aðrar konur í þorpinu, fundið aðra leið til að verja tíma saman.

Í litla bænum hjálpuðust allir að. Eftir að bóndinn hafði safnað maískólfunum skildi hann alltaf nokkra eftir handa okkur, án þess að vita að það myndi verða að fjölskylduhefð hjá okkur. Þegar móðir mín giftist föður mínum tók hún líka upp þessa hefð og notaði eldavélarhelluna til að elda þá, þar sem hún hafði engan arin. Og nú geri ég það sama með dóttur minni Alice, sem er enn ekki farin að elda en nýtur þess að borða.

Í hvert skipti sem ég geri ragù smakkar hún það alltaf og segir: „Ég finn ekki lyktina af ömmu.“ Þetta er ljúf ábending um að bæta við meiri berki af osti. Og þá fer ég líka að rifja upp eftirmiðdagana þegar ég hlustaði á sögurnar hennar ömmu, þegar ekki voru mörg leikföng til að leika sér með og einfaldir steinar voru jafn dýrmætir og allt annað.

Þetta er það sem gerir hefðir svo mikilvægar. Þær eru opnar dyr að uppruna okkar, og um þær getum við lagt af stað í ferð um minningarnar. Mínar minningar eru samansafn mynda af fjölskyldu í Lagosanto og afa mínum og ömmu sem bjuggu í Bagnolo in Piano. Bæði móður- og föðurfjölskyldan mynda mósaík minninga: að stinga sér í opna áveituskurðinn eða leika feluleik á heyvagninum... Það var þá sem vagninn var bundinn við asnann og allt fór á fleygiferð á meðan afi hljóp á eftir okkur og hrópaði eins hátt og hann gat. Afi leit út eins og maður sem hefði stigið út úr gamalli ljósmynd, með hattinn sinn og sigð í hendi til að slá grasið. Ég man eftir vatnsmelónunni sem var skorin í ferninga og skipt á milli mín og frændsystkina minna. Ég man líka eftir kjánalegri hræðslu minni um að ömmu þætti minna vænt um mig af því að ég gisti ekki hjá henni eins og allir bræður mínir gerðu. En þessi hræðsla hvarf alltaf í hvert sinn sem við sátum saman við arininn.

Sumt fólk á ekki auðvelt með að sýna ást sína, það kyssir ekki og faðmar ekki, en ákveðnar stundir og stemning geta leitt mikla ást í ljós. Hjá ömmu minni var það stundin við arininn þegar hún eldaði maískólfa.

Þetta er aðeins lítill hluti af sögu fjölskyldu minnar, ferð um minningarnar sem mér finnst alltaf yndislegt að fara í. Minning sem er jafn dýrmæt og matur.

Höfundar:
Texti eftir Carlotta Fiore
Ljósmynd eftir Diego Rosselli